Mijn haat-liefde-verhouding met Editors
Dit stukje valt te kaderen in "Wat doet een mens die zijn thesis moet afmaken als zijn hoofd op ontploffen staat?" en "Laat ik eens iets geks doen op deze blog, dan gebeurt er nog eens iets." Ik ben geen Editorsfan, niet meer. Ooit wel, zo in 2004-2005 gok ik, toen ze nog voorprogramma's deden en de eerste paar keren in de Botanique optraden. Ik was verzot op The Back Room, en verslingerd aan all things Editors. All things Britse bandjes in feite. Ik reisde naar Amsterdam om London Calling te zien (met onder meer een weergaloze Mystery Jets toen) en ik kende alle kleine groepjes die op Pukkelpop stonden. Ik was een muzieknerd. Ik was jong. Ergens is het misgegaan, toen. Met jong zijn, met muzieknerd zijn, maar ook met Editors. Hun zanger/tekstschrijver heeft eens zijn haar anders laten knipppen en is zo rond die tijd ook samsongewijs een zielige wanker geworden. An End Has A Start was een veel zwakkere cd dan The Back Room en een paar tenenkrullende passages op Werchter en Pukkelpop maakten het voor mij af. Fan af. Aan In This Light And On This Evening heb ik mij zelfs nooit gewaagd, behalve een paar keer op de luisterpaal. Ik voelde het niet. En toch, soms overvalt mij het gevoel dat ik nog eens loeihard naar The Back Room moet luisteren, en dan ook meteen naar An End... om het af te maken. Dat ben ik dus nu aan het doen, en dit is de definitieve evaluatie: LightsEen ongelooflijk sterk nummer. Live blijft er soms weinig van over, maar om een plaat mee te beginnen... wow! Tekstueel zit het heel goed in mekaar, mss iets te weinig tekst en te veel herhaling, maar da's wel een euvel waar heel de cd aan lijdt.
(****) Munich
Klinkt maar zwakjes, als ik het zo terug hoor. Er zit meer tekst in maar hij lijkt minder betekenis in zich te dragen. Misschien omdat ze het als single hebben doodgedraaid. Twijfelgeval.
(**) Blood
Pompend en vooruitstuwend, dit is de Editors die ik geweldig vind. Strak nummer, mooie climax. Nice!
(***) Fall
Niks speciaals aan. Doet mij niks, positief noch negatief.
(*) All Sparks
Een twijfelgeval, opnieuw. Dit was een van mijn favorieten, maar opnieuw hebben ze dit live al een paar keer half verkracht. De versie op cd mist net dat ietsje punch die er in mijn herinnering wel in zat.
(**) Camera
Klinkt als filler material, en dat is dan de title track. Ook die afschuwelijk aanwezige synths, bah!
() Fingers In The Factories
Hah, eindelijk. Afwisseling! Fingers... is een mooi nummer, niet alleen afwisselend in zichzelf, maar ook qua sound binnen de cd. Er zit ergens een Interpol-anno-antics-geluidje in verborgen, dat ik nog maar een paar maanden hoor, een pluspunt. Goed doorwerkt nummer, een van de betere van de cd.
(****) Bullets
Slaat in als een bom, en toch telt dit nummer maar paar om en bij de tien regels tekst. Ik herinner me niet dat ze dit live veel gespeeld hebben. Jammer! Mss iets te klagerig in de "would you fall down".
(***) Someone Says
Dit dig ik wel. De beat zit goed, het stuwt weer voort van hier tot in Tokyo en de melodie is leuk. Kritiekpuntje: hier komt de 'klaagzang' van Tom voor het eerst storend naar voor. Dan heb ik het over het opzettelijk doorslaan in "then how can I" en de achtergrondstem (die hij ook zelf doet, gok ik). Niettemin een nummer dat ik nooit zou skippen.
(***) Open Your Arms
Filler, desastreuze tekst, te veel pathos, die clichédistortion op het einde... Next! Heel erg jammer van het leuke riedeltje in de "ontploffende" climax. Maar voor dat riedeltje krijgt het toch nog een ster.
(*) Distance
Unk? Dit nummer heb ik precies nog nooit gehoord. Het klinkt als een grap, zo'n banale tekst. Tsjongejonge.
() Conclusie An End Has A Start: Twee wereldnummers, een drietal hele sterke, twee twijfelgevallen en de rest bagger. Ik had het op een EP'tje gehouden, als ik hen was. Smokers Outside The Hospital Doors
Eerste dat opvalt: een veel voller geluid, en het klinkt wel leuk. Tweede dat opvalt: opnieuw meer herhalingen dan nodig, maar mss is dat een pet peeve van mij. Derde dat opvalt: jongens, hoeveel serieuze is die zang geworden, en hoe hard valt dat tegen? Het komt aanstellerig over. En dat koortje hadden ze mogen thuislaten.
(**) An End Has A Start
Een terecht titelnummer, het zit goed in mekaar met de sterkere stukken wat luider en de zwakkere wat verstopt. De zang klinkt er wat bovenopgemixt, het koortje had opnieuw niet gemoeten. Of is dat een gitaar? Ik hoor het verschil zelfs niet. Eigenlijk is dit nummer er nét iets over, maar dat maakt het goed. Voor één keer dan toch. Live loop ik hier van weg.
(***) The Weight Of The World
Crap, meer moet daar niet over gezegd. Uitzitten en hopen dat er iets beter komt.
() Bones
Hier spelen ze hetzelfde truukje uit als in Bullets, beginnen met een knal en dan tegen tweehonderd per uur door de muziek beginnen racen. Het werkt even, maar daarna blijkt het nummer zo plat gemixt te zijn, dat er weinig excitement overblijft. Weer een leuk riedeltje op het einde en een climax die er mag wezen. Tekst is niet helemaal mijn ding. Twijfelgeval!
(**) When Anger Shows
Een experimenteel nummer, naar Editors' normen. Er wordt wat hoger en wat lager gezongen, tempowisselingen die ik nog niet gehoord had, hier en daar wat sampletjes, dat soort stuff. Ook: geen koortjes in het eerste deel, veel tekst, en de mix is weer wat vreemd maar past wonderwel, behalve op een paar plaatsen (na "You're the wolves at my door" bvb). Al bij al hangt het toch een beetje met haken en ogen aan mekaar. Te veel ideeën door mekaar, een soberder arrangement was beter geweest. Toch kudo's voor het proberen.
(***) The Racing Rats
Live een van de weinige nummers dat mij nog een het bewegen en zingen kan krijgen, op cd ook een sterk nummer maar met iets te veel pathos. Live komt die er niet zo uit. Omdat het zo'n snel nummer is, gok ik. Soms denk ik dat dit het beste Editorsnummer ooit is, maar het hangt van mijn gemoed af.
(****) Push Your Head Towards The Air
Rommel, al is het een totale stijlbreuk met al de rest. Mislukt experimentje.
() Escape The Nest
Wereldklasse. Old school Editors. Live geeft dit kippenvel over heel mijn lijf. Er zit wat pathos in, maar je hoort dat de zang echt tot het uiterste van Tom's stem gaat en het is eerder dat dat je hoort. Hier en daar de zang die opgekuist klinkt, zoals in "look up through the trees to feel as small as you can". Juist spijtig weer van de koortjes. Toch, beter dan The Racing Rats want altijd kandidaat voor beste Editorsnummer ooit.
(****) Spiders
Banale tekst, dit hoeft er van mij niet bij, al klinkt het wel leuk. Het typische nummer te veel dat had moeten sneuvelen in het repetitiekot. De violen kunnen het niet redden.
(*) Well Worn Hand
Zelfde probleem als het laatste nummer van The Back Room. Blijft niet hangen, dat zou toch mogen voor een laatste nummer. Als je dan intiem nummertje wil doen met weinig franjes, laat dan die gitaar weg en doe alleen stem en piano. Nu verzuipt het in middelmatigheid.
() Conclusie An End...: Opnieuw twee wereldnummers, twee heel sterke, twee twijfelgevallen en de rest bagger. Weer een EP'tje. Samen met de goeie nummers van The Back Room en een betere mix en zonder de koortjes had je een machtige plaat gehad. Ziezo, dat is dat. Is er iemand nog aan het lezen in feite? Ik gok van niet.
Misschien download ik morgen de laatste cd en probeer ik die ook nog eens, maar ik beloof niks.
Comments [0]
